Toen ik laatst eens wat op internet struinde. Klopt ik had even niets te doen (of mocht even niets doen van mijn schema) kreeg ik de schok van mijn leven.
Op het internet las ik namelijk dat Kortjakje een vieze (subjectief maar waarschijnlijk correct) hoer is. Kleuters verkondigen het dagelijks en het is toch echt wel deel van onze Hollandse-glorie. Ook ik heb mijn kinderen veelvuldig dit liedje gezongen voor het slapen gaan.
Daarbij las ik onder andere dat Kortjakje waarschijnlijk de 'slaapverwekkende' ziekte ME heeft. Ik geloof dat niet en beticht het mormel van iets heel anders. Laat ik het liedje eens fijn ontleden.
Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week maar 's zondags niet
's Zondags gaat zij naar de kerk
Met een boek vol zilverwerk
Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week maar 's zondags niet
Altijd is Kortjakje ziek
Kortjakje betekent 'wijd / open bloesje' en verwijst naar het uitdagende beroep van Kortjakje. 'Altijd ziek' is een metafoor voor iedere dag in bed: prostitutie.
Kortjakje is volgens velen een verbloeming van het oud-Nederlandse zinnetje 'kort van jak' dat duid op een prostituee. Anderen beweren dat het staat voor 'cognacje' en dus zou Kortjakje een alcoholist zijn. Voor het gemak neem ik aan dat ze een hoer is die te vaak zeer diep in het glaasje kijkt.
Midden in de week maar 's-zondags niet
In de vorige zin werd al duidelijk dat Kortjakje altijd ziek is. Naar het schijnt staat dat voor haar 'werk'. Ze zegt tegen anderen dat ze altijd ziek is (en dus thuis blijft) maar eigenlijk spreekt ze daar gewoon met klanten af. En dat ze helemaal niet ziek is word natuurlijk bevestigt door het feit dat ze zich op zondag ineens goed voeld.
's-Zondags gaat zij naar de kerk
Zondag komt ze dan eindelijk uit bed en gaat ze naar de kerk toe. Ze weet namelijk dat haar werk een zware zonde is. Het liedje stamt al uit 1700 zoveel en toen was het natuurlijk uit den boze de bloemetjes buiten te zetten voor geld.
Met een boek vol zilverwerk
Ja wat denk je dan. Kortjakje is niet gratis. Big Bucks wat ze daar verdient.
Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week maar 's zondags niet
Midden in de week wil zij niet wassen
's Zondags strikt ze herendassen
Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week maar 's zondags niet
Dan volgt een oninteressant 2e couplet over het feit dat het mens zich niet wilt wassen. Geen idee waar het opslaat maar het bevestigd mijn vermoeden dat het een 'vuile' hoer betreft.
Op naar het derde couplet.
Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week maar 's zondags niet
's Zondags als haar liefste komt
Is Kortjakje goed gezond
Altijd is Kortjakje ziek
Midden in de week maar 's zondags niet
's-Zondags als haar liefste komt
Ze heeft dus een man. Die vent werkt zich blijkbaar zes dagen helemaal kapot terwijl mevrouw van krikkenstijn gaat. Wat een slet!
Is Kortjakje goed gezond
Ze is dus niet alleen maar 'beter' voor de kerk, ze moet ook nog eens de schijn ophouden voor haar mannetje.
Kortjakje is duidelijk tuig van de richel. Een echte slet.
Moraal van deze blog.....
PAS OP WAT JE VOOR JE KINDEREN ZINGT
vrijdag 6 februari 2009
woensdag 4 februari 2009
maandag 2 februari 2009
Foto's en verslag Pinguinloop 2009
Hier even wat Foto's van de Pinguinoop.........
En hier even het verslag van de SV Friesland site..
PINGUINLOPERS TROFFEN GOED WEER BIJ DE 18e HALVE MARATHON IN DRACHTEN
De triatlonafdeling van DZ&PC uit Drachten en SV Friesland kunnen prima samenwerken. Dat bleek zaterdag bij de 18e editie van de Pinguïnloop. 227 deelnemers meldden zich aan in de hal van zwembad de Welle. 50 minder dan vorig jaar, maar toen was er ook minder keuze voor de lopers. Dit weekend waren er 280 lopers bij de Hunnebedloop in Havelte en zondag was er een loop in Leeuwarden en Sneek en in Apeldoorn de Midwintermarathon, waar ook veel Friezen aan deelnemen.
In verband met de koude wind had .. SV Friesland haar tenten opgezet op het parkeerterrein van het zwembad en dat was geen overbodige luxe. Het was prima weer om te hardlopen, maar door de koude tegenwind in de laatste kilometers werd het behoorlijk afzien. De hete bouillon en thee in de tent na de finish smaakte daarom nog lekkerder dan anders.
Ook waren er bananen en sinaasappels aangeboden door de Albert Hein van het Kiryat Onoplein, waar de lopers ook hun auto konden parkeren. Ook verzorgde dit filiaal de lunchpakketten voor de vrijwilligers en kregen zij een suikerbrood voor hun inzet.
Het mooie parkoers was nog leuker geworden nu er gebruik kon worden gemaakt van nieuwe schelpenpaden en de fietspaden. Bordjes en verkeersregelaars wezen de lopers de weg. Het Rode Kruis was voor de medische zorg aanwezig en vrijwilligers gaven de lopers lauw water om de dorst te lessen. Dit is onderweg bij koude omstandigheden beter dan koude sportdrank en koud water wat bij de meeste loopwedstrijden wordt gegeven. .. SV Friesland beschikt over veel gamellen waar het drinken warm in blijft en hierdoor kunnen ze deze service aan de lopers verlenen.
De voorfietsers gaven de koploper de looprichting aan en controleerde meteen of de bordjes er nog goed stonden, vaak worden deze voor de gein omgedraaid en loopt men fout. De lopers roemden de mooi uitgezette route.
Christiaan Valk verzorgde het geluid en de muziek bij start en finish. De lopers hebben bewondering voor deze 12 jarige knaap uit Sint Annaparochie die een goede steun is voor zijn opa Jan Kooistra.
Nieuw was dit jaar dat de deelnemers ook voor organisatiekosten konden lopen. Veel trouwe deelnemers hebben de kast al vol met medailles, T-shirts en handdoeken en lopen liever voor een lager inschrijfgeld zonder herinnering. Al met al een geslaagde loop van de triathlonafd. Van DZ&PC en SV Friesland.
En hier even het verslag van de SV Friesland site..PINGUINLOPERS TROFFEN GOED WEER BIJ DE 18e HALVE MARATHON IN DRACHTEN
De triatlonafdeling van DZ&PC uit Drachten en SV Friesland kunnen prima samenwerken. Dat bleek zaterdag bij de 18e editie van de Pinguïnloop. 227 deelnemers meldden zich aan in de hal van zwembad de Welle. 50 minder dan vorig jaar, maar toen was er ook minder keuze voor de lopers. Dit weekend waren er 280 lopers bij de Hunnebedloop in Havelte en zondag was er een loop in Leeuwarden en Sneek en in Apeldoorn de Midwintermarathon, waar ook veel Friezen aan deelnemen.
In verband met de koude wind had .. SV Friesland haar tenten opgezet op het parkeerterrein van het zwembad en dat was geen overbodige luxe. Het was prima weer om te hardlopen, maar door de koude tegenwind in de laatste kilometers werd het behoorlijk afzien. De hete bouillon en thee in de tent na de finish smaakte daarom nog lekkerder dan anders.
Ook waren er bananen en sinaasappels aangeboden door de Albert Hein van het Kiryat Onoplein, waar de lopers ook hun auto konden parkeren. Ook verzorgde dit filiaal de lunchpakketten voor de vrijwilligers en kregen zij een suikerbrood voor hun inzet.
Het mooie parkoers was nog leuker geworden nu er gebruik kon worden gemaakt van nieuwe schelpenpaden en de fietspaden. Bordjes en verkeersregelaars wezen de lopers de weg. Het Rode Kruis was voor de medische zorg aanwezig en vrijwilligers gaven de lopers lauw water om de dorst te lessen. Dit is onderweg bij koude omstandigheden beter dan koude sportdrank en koud water wat bij de meeste loopwedstrijden wordt gegeven. .. SV Friesland beschikt over veel gamellen waar het drinken warm in blijft en hierdoor kunnen ze deze service aan de lopers verlenen.
De voorfietsers gaven de koploper de looprichting aan en controleerde meteen of de bordjes er nog goed stonden, vaak worden deze voor de gein omgedraaid en loopt men fout. De lopers roemden de mooi uitgezette route.
Christiaan Valk verzorgde het geluid en de muziek bij start en finish. De lopers hebben bewondering voor deze 12 jarige knaap uit Sint Annaparochie die een goede steun is voor zijn opa Jan Kooistra.
Nieuw was dit jaar dat de deelnemers ook voor organisatiekosten konden lopen. Veel trouwe deelnemers hebben de kast al vol met medailles, T-shirts en handdoeken en lopen liever voor een lager inschrijfgeld zonder herinnering. Al met al een geslaagde loop van de triathlonafd. Van DZ&PC en SV Friesland.
zondag 1 februari 2009
Vlammend naar de 6e plaats
Gisteren heb ik meegedaan aan de Pinguïnloop in Drachten. Aangezien ik nog steeds in mijn achterhoofd hou dat ik komende zondag naar Schoorl ga om daar 30 km te lopen koos ik voor de 7 Km. Leek me wel weer eens lekker om gewoon een half uur lang lekker te vlammen.
Eerst verzamelen bij het ijsbaanhokje om vanaf daar samen naar Drachten te rijden. Bij de ijsbaan waren Doethy, Xanthe, Folkert en Emmie uiteraard. Omdat de kinderen allemaal 3,5 km liepen en omdat ik mijn horloge vergeten was (STOM STOM STOM) reden we apart. Ik ben dus op eigen gelegenheid gegaan.
In Drachten aangekomen snel de auto geparkeerd en mezelf ingeschreven voor de 7 Km. In Drachten was al snel duidelijk dat Rapido weer goed vertegenwoordigd was met maar liefst 11 deelnemers.
Om 11 uur viel het startschot. Ik had mezelf een plekje op de eerste startrij verworven door gewoon brutaal naar voren te kruipen. Vooraf had ik het parcours over de eerste 1,5 km al verkend. Daar had ik gezien dat ik niet de stoep moest nemen maar de grote weg omdat kort daarna een afslag naar rechts volgde waar we met de hele meute over een heel smal paadje moesten. Als je op de weg liep had je dit probleem niet. Voorbereiden heet dat. In de eerste kilometer dat we onderweg waren voelden de benen behoorlijk zwaar aan. Het tempo wat ik liep lag behoorlijk hoog (gevoelsmatig dan) en in de eerste kilometer dacht ik niet dat ik dat vol zou kunnen houden. Maar na ruim 1 kilometer was dat gevoel weg en kon ik het tempo redelijk goed volhouden. Na circa 3 kilometer draaiden we ergens een bocht om en splitste de 11 kilometer zich van de 7 af. Op 1 ½ Km was de 3,5 al van de 7 en 11 gesplitst. Daar liep ik ineens helemaal alleen. Ver voor me zag ik nog een drietal lopen maar of deze ook aan de Pinguïnloop deelnamen wist ik niet. Mocht dat wel zo zijn dan liep ik nu op een 4e plek. Ik was nu ruim over de helft en achter me verscheen ook een hardloper. Heel langzaam kwam deze dichterbij. En op een zeker moment haalde hij me dan ook in. Aanpikken kon ik niet. Ik moest gewoon mijn eigen race lopen en tempo vast proberen te houden en dat lukte wonderwel. Na 29 minuten en 9 seconden passeerde ik de finishlijn. Terwijl Jan Kooistra de speaker aan het publiek vertelt over Rapido en dat ik daar trainer ben. Ik voelde mijn benen wel. Al snel bleek dat ik als 6e over de streep gekomen was. Ik ben daarmee zeer tevreden. Even later kwam Siebren binnen en niet veel later Roos. Bij de finish heb ik daarna samen met Janna nog even op Egbert en Martin gewacht die beide de 11 km liepen. Meteen zeer tevreden gevoel ben ik naar huis gereden. Even afwachten hoe mijn lichaam reageert op deze inspanning en dan beslissen of ik 30 Km in Schoorl ga lopen komende zondag.
Nog even voor diegene die het interessant vinden, aan de 3,5 Km deden mee op volgorde van binnenkomst:Folkert Visser 4e in 14:54, Jorrit van der Meulen 9e in 18:58, Doethy Hoekstra 8e bij de dames in 19:59, Diedrik Dillema 10e in 20:00 en Xanthe de Groot 11e bij de dames in 20:43.
Op de 7 km waren vertegenwoordigd: Thony van der Veen 6e in 29:09, Siebren Boerma 11e in 33:19 en Roos Boerma.3e dame in 36:25.
Op de 11 km deden mee: Egbert van Reenen 40e in 53:39, Renate de Boer 19e dame in 1:02:53 en Riny Polet 25e dame in 1:10:58.
Aan de halve marathon deden deze keer geen Rapido leden mee.
Eerst verzamelen bij het ijsbaanhokje om vanaf daar samen naar Drachten te rijden. Bij de ijsbaan waren Doethy, Xanthe, Folkert en Emmie uiteraard. Omdat de kinderen allemaal 3,5 km liepen en omdat ik mijn horloge vergeten was (STOM STOM STOM) reden we apart. Ik ben dus op eigen gelegenheid gegaan.In Drachten aangekomen snel de auto geparkeerd en mezelf ingeschreven voor de 7 Km. In Drachten was al snel duidelijk dat Rapido weer goed vertegenwoordigd was met maar liefst 11 deelnemers.
Om 11 uur viel het startschot. Ik had mezelf een plekje op de eerste startrij verworven door gewoon brutaal naar voren te kruipen. Vooraf had ik het parcours over de eerste 1,5 km al verkend. Daar had ik gezien dat ik niet de stoep moest nemen maar de grote weg omdat kort daarna een afslag naar rechts volgde waar we met de hele meute over een heel smal paadje moesten. Als je op de weg liep had je dit probleem niet. Voorbereiden heet dat. In de eerste kilometer dat we onderweg waren voelden de benen behoorlijk zwaar aan. Het tempo wat ik liep lag behoorlijk hoog (gevoelsmatig dan) en in de eerste kilometer dacht ik niet dat ik dat vol zou kunnen houden. Maar na ruim 1 kilometer was dat gevoel weg en kon ik het tempo redelijk goed volhouden. Na circa 3 kilometer draaiden we ergens een bocht om en splitste de 11 kilometer zich van de 7 af. Op 1 ½ Km was de 3,5 al van de 7 en 11 gesplitst. Daar liep ik ineens helemaal alleen. Ver voor me zag ik nog een drietal lopen maar of deze ook aan de Pinguïnloop deelnamen wist ik niet. Mocht dat wel zo zijn dan liep ik nu op een 4e plek. Ik was nu ruim over de helft en achter me verscheen ook een hardloper. Heel langzaam kwam deze dichterbij. En op een zeker moment haalde hij me dan ook in. Aanpikken kon ik niet. Ik moest gewoon mijn eigen race lopen en tempo vast proberen te houden en dat lukte wonderwel. Na 29 minuten en 9 seconden passeerde ik de finishlijn. Terwijl Jan Kooistra de speaker aan het publiek vertelt over Rapido en dat ik daar trainer ben. Ik voelde mijn benen wel. Al snel bleek dat ik als 6e over de streep gekomen was. Ik ben daarmee zeer tevreden. Even later kwam Siebren binnen en niet veel later Roos. Bij de finish heb ik daarna samen met Janna nog even op Egbert en Martin gewacht die beide de 11 km liepen. Meteen zeer tevreden gevoel ben ik naar huis gereden. Even afwachten hoe mijn lichaam reageert op deze inspanning en dan beslissen of ik 30 Km in Schoorl ga lopen komende zondag.
Nog even voor diegene die het interessant vinden, aan de 3,5 Km deden mee op volgorde van binnenkomst:Folkert Visser 4e in 14:54, Jorrit van der Meulen 9e in 18:58, Doethy Hoekstra 8e bij de dames in 19:59, Diedrik Dillema 10e in 20:00 en Xanthe de Groot 11e bij de dames in 20:43.
Op de 7 km waren vertegenwoordigd: Thony van der Veen 6e in 29:09, Siebren Boerma 11e in 33:19 en Roos Boerma.3e dame in 36:25.
Op de 11 km deden mee: Egbert van Reenen 40e in 53:39, Renate de Boer 19e dame in 1:02:53 en Riny Polet 25e dame in 1:10:58.
Aan de halve marathon deden deze keer geen Rapido leden mee.
maandag 26 januari 2009
Marathon, gelopen !!!!!!!
Ja echt waar.....Ik heb dit afgelopen weekend totaal een marathon gelopen. Heerlijk was het. Zaterdag had ik dus ruim 16 km gelopen in een duurloopinterval en gisteren heb ik een heerlijke duurloop gedaan van bijna 27 km. Ik heb gewoon de stoute hardloopschoenen aangedaan en ben op pad gegaan. Het was eerst nog even afwachten of ik wel ging hardlopen want Laura wilde graag naar haar ouders in Dokkum alleen kregen die al visite dus had ik de vrijheid om zelf te gaan trainen. Ik had me voorgenomen om eens te gaan proberen of ik circa 2 1/2 uur zou kunnen hardlopen. Ik had er niet specifiek voor getraind maar het was prachtig weer. Het zonnetje, weliswaar wel wat waterig, stond te schitteren aan de mooie blauwe hemel. Geen weer om de hele dag binnen te zitten dus hoppa naar buiten. Rustig heb ik me voorbereid, mijn drinken klaargemaakt voor onderweg. Een banaantje in een zakje en wat vloeibaar voedsel (Squeezy) voor onderweg. Niks geen stress, niks geen wedstrijdspanning, gewoon lekker relaxed.
Om kwart voor twee zet ik de eerste stappen van mijn duurloopavontuur voor 2 1/2 uur. Ik had vantevoren al in mijn hoofd waar ik langs zou lopen. Dus via de Hillemaweg, Geastmabourren op naar Tytsjerk. Dan bij de E10 de weg oversteken om via de R. van Nautaweg Giekerk binnen te hobbelen. Op dat punt hebben we dan al ruim 10 kilometer gehad. Nog steeds voelt het lekker aan. Ik heb mijn tempo uiteraard wel aangepast aan mijn ongetraindheid op deze lange afstand. Maar op het uur kijk ik op mijn klokje en zie dat ik 10,68 km heb afgelegd. Met andere woorden mijn tempo ligt op 10,7 km per uur en het voelt heerlijk ik heb het gevoel of ik dit nog heel lang vol kan houden. Bij Giekerk steek ik de N361 over om via de Nieuwe Straatweg richting Molendend te lopen. Ik ren langs Muneîn om mijn weg voor te zetten richting Hurdegaryp. Dan gaat de weg via de Halligenweg naar de Ottemaweg. En het is vreemd maar op de Ottemaweg waait het altijd. En niet allen dat het daar altijd waait dat is nog niet eens het ergste. Je hebt er altijd de wind tegen. Zo ben ik hier ook in mijn marathon voorbereiding langs gelopen en toen stond er hier een enorme storm. Ik werd destijds bijna van de weg geblazen. Zo erg was het vandaag niet maar het waaide wel weer aardig. Kijkend op mijn klokje heb ik gemeten dat je hier dan dus zeker 4 kilometer tegen de wind op moet beuken. En dat terwijl je al ruim 16 kilometer in de benen hebt. Dat voelt best heftig aan. Als je vervolgens Hurdegaryp binnenkomt, is het weer gedaan met de harde wind. Ik heb inmiddels al 2 uur gelopen en mijn klokje geeft aan 21,49 kilometer. Dat is dus nog steeds een gemiddelde van zo rond de 10,5. Prima tempo dus. Ik denk dat de 6 kilometer wind tegen het gemiddelde wel wat omlaag gebracht heeft maar dat geeft niet want de inzet was zo rond de 10,2 per uur te blijven. Dat slaagt dus wonderwel. En dat zonder noemenswaardige training. Nadat ik door Hurdegaryp gelopen ben om via de Zomerweg weer naar Burgum te snellen begin ik de benen nu toch wel enigszins te voelen. Logisch want het lichaam is niet gewend aan deze afstand. 21,1 km was het verst de afgelopen maanden. Toch viel het mij niet tegen. De benen mogen best even zwaar aanvoelen, wat ze dus ook deden, het was alleen niet te merken aan het tempo want dat bleef onverminderd op het mooie 10,5/10,7 niveau. Als ik vervolgens onze straat binnenkom en mijn stopwatch indruk en daarmee mijn training beeindig zie ik dat ik bijna 27 kilometer heb afgelegd in een tijd van 2:31:25. Dit komt neer op een gemiddelde van 10,7 km/u. Als ik die doorreken naar een 30 km (bijvoorbeeld die van Schoorl). Kom ik op een eindtijd op de 30 Km van 2 uur 48. Wat natuurlijk fantastisch is. Want dat is de tijd die ik graag had gelopen vorig jaar in Schoorl. Daar liep ik 2:54:55. Het zit er dus wel in als ik maar rustig blijf en mijn rustige tempo blijf lopen. En daar zit hem nu net de crux. Ik laat me altijd opjagen bij de start van een loop. Ik neem me voor de volgende keer dat ik loop gewoon lekker mijn eigen dingetje te gaan doen. Misschien kan ik me nog wel opgeven voor Schoorl ????? Eens op de website kijken. Maar om nog even terug te komen op de titel van deze blog. Opgeteld heb ik zaterdag en zondag royaal een marathon gelopen dus. Beide trainingen zijn samen goed voor ruim 43 kilometer. Het gaat lekker dus.
Om kwart voor twee zet ik de eerste stappen van mijn duurloopavontuur voor 2 1/2 uur. Ik had vantevoren al in mijn hoofd waar ik langs zou lopen. Dus via de Hillemaweg, Geastmabourren op naar Tytsjerk. Dan bij de E10 de weg oversteken om via de R. van Nautaweg Giekerk binnen te hobbelen. Op dat punt hebben we dan al ruim 10 kilometer gehad. Nog steeds voelt het lekker aan. Ik heb mijn tempo uiteraard wel aangepast aan mijn ongetraindheid op deze lange afstand. Maar op het uur kijk ik op mijn klokje en zie dat ik 10,68 km heb afgelegd. Met andere woorden mijn tempo ligt op 10,7 km per uur en het voelt heerlijk ik heb het gevoel of ik dit nog heel lang vol kan houden. Bij Giekerk steek ik de N361 over om via de Nieuwe Straatweg richting Molendend te lopen. Ik ren langs Muneîn om mijn weg voor te zetten richting Hurdegaryp. Dan gaat de weg via de Halligenweg naar de Ottemaweg. En het is vreemd maar op de Ottemaweg waait het altijd. En niet allen dat het daar altijd waait dat is nog niet eens het ergste. Je hebt er altijd de wind tegen. Zo ben ik hier ook in mijn marathon voorbereiding langs gelopen en toen stond er hier een enorme storm. Ik werd destijds bijna van de weg geblazen. Zo erg was het vandaag niet maar het waaide wel weer aardig. Kijkend op mijn klokje heb ik gemeten dat je hier dan dus zeker 4 kilometer tegen de wind op moet beuken. En dat terwijl je al ruim 16 kilometer in de benen hebt. Dat voelt best heftig aan. Als je vervolgens Hurdegaryp binnenkomt, is het weer gedaan met de harde wind. Ik heb inmiddels al 2 uur gelopen en mijn klokje geeft aan 21,49 kilometer. Dat is dus nog steeds een gemiddelde van zo rond de 10,5. Prima tempo dus. Ik denk dat de 6 kilometer wind tegen het gemiddelde wel wat omlaag gebracht heeft maar dat geeft niet want de inzet was zo rond de 10,2 per uur te blijven. Dat slaagt dus wonderwel. En dat zonder noemenswaardige training. Nadat ik door Hurdegaryp gelopen ben om via de Zomerweg weer naar Burgum te snellen begin ik de benen nu toch wel enigszins te voelen. Logisch want het lichaam is niet gewend aan deze afstand. 21,1 km was het verst de afgelopen maanden. Toch viel het mij niet tegen. De benen mogen best even zwaar aanvoelen, wat ze dus ook deden, het was alleen niet te merken aan het tempo want dat bleef onverminderd op het mooie 10,5/10,7 niveau. Als ik vervolgens onze straat binnenkom en mijn stopwatch indruk en daarmee mijn training beeindig zie ik dat ik bijna 27 kilometer heb afgelegd in een tijd van 2:31:25. Dit komt neer op een gemiddelde van 10,7 km/u. Als ik die doorreken naar een 30 km (bijvoorbeeld die van Schoorl). Kom ik op een eindtijd op de 30 Km van 2 uur 48. Wat natuurlijk fantastisch is. Want dat is de tijd die ik graag had gelopen vorig jaar in Schoorl. Daar liep ik 2:54:55. Het zit er dus wel in als ik maar rustig blijf en mijn rustige tempo blijf lopen. En daar zit hem nu net de crux. Ik laat me altijd opjagen bij de start van een loop. Ik neem me voor de volgende keer dat ik loop gewoon lekker mijn eigen dingetje te gaan doen. Misschien kan ik me nog wel opgeven voor Schoorl ????? Eens op de website kijken. Maar om nog even terug te komen op de titel van deze blog. Opgeteld heb ik zaterdag en zondag royaal een marathon gelopen dus. Beide trainingen zijn samen goed voor ruim 43 kilometer. Het gaat lekker dus.
zondag 25 januari 2009
Duurloop met een missie
Gistermiddag weer een training gedaan. 3 x 5 kilometer met tussen de sessie 5 minuten wandel/dribbel pauze. De missie was om elke 5 kilometer sneller te lopen. Wat train je daar nu mee zul je jezelf afvragen. Welnu je leert om onder vermoeidheid toch nog meer uit jezelf te persen. in dit geval een hoger tempo dus. Daarnaast ben je uiteraard ook je duurvermogen aan het trainen. Met mijn nieuwe Garmin kun je natuurlijk prima je virtuele loopmaat de opdracht geven een bepaald tempo te lopen. De stok achter de welbekende deur helpt je dus dan door moeilijke omstandigheden heen. De eerste 5 km had ik mijn Garminrunner ingesteld op 10,5 Km per uur. Daarna heb ik mijn virtuele loopmaat opdracht gegeven om elke volgende 5 Km 0,5 km per uur harder te gaan lopen. Mijn missie is dan dus om mijn virtuele loopmaat voor te blijven. De5 minuten pauze gebruik ik om wat te drinken en om me voor te bereiden op de volgende 'snellere' 5 km. In het volgende youtube filmpje zie je hoe de virtuele loopmaat werkt.
De route die ik had uitgestippeld ging via de N356 (oftewel de Van Harinxmaweg) via Summarerheid op naar Garyp. Bij Garyp steek ik de Eastereinwei (hoofdweg van Sumar naar De Waldwei via Garyp) over om daar een prachtig stuk natuur binnen te rennen. Ik zit dan al op het laatste stuk van mijn route zo'n beetje 2/3 in mijn 2e 5 kilometer en het begin van mijn 3e en laatste 5 kilometer. Zodra je dan het natuurgebied inloopt zie overal rondom je de prachtige 'greiden'. Vogels zweven boven de weilanden op zoek naar wat voedsel. Links van me schrikt een grote meeuw op van een plotselinge hardloper die voorbij snelt. Met een schelle "skriesssss" zoekt hij (of zij) het luchtruim om met een paar ferme slagen zijn indrukwekkende lijf omhoog te hijsen. Rechts staat een reiger bewegingsloos in de sloot op zoek naar een lekker hapje. Het lopen in de natuur geeft me een soort roes van concentratie en vermoeidheid. Maar het blijft wel goed opletten waar je je voeten neer zet. Want op deze eenzame verlaten weggetjes die de Eendrachtswei en de Stinswei zijn komen toch regelmatig boeren met hun tractoren die hun land moeten bewerken. Onder die grote banden zitten dan, zeker met de vreselijke regen van de afgelopen dagen, enorme plakkaten modder en drek. Als de boer dan zijn tractor in beweging zet om bij zijn vrouw een lekkere dampende kop koffie te halen spatten deze omhoog om vervolgens met een kwak op het wegdek te blijven plakken. Nadat dan de wind zijn werk gedaan heeft en de plakkaten modder opgedroogd zijn, zitten er op de weg dus hinderlijke bulten waar je je enkels aardig op kunt verzwikken. In de laatste 5 Km, op de weg terug, borrelen wat chemische stofjes uit mijn hersenstam omhoog. Ook in andere delen van mijn hersenen doen nu hun werk: het uitdoven van pijnprikkels en het stimuleren van het genotscentrum. Er worden nieuwe herinneringen vastgelegd en stevig verankerd. En in de neocortex vormt zich al het verhaaltje dat ik over deze intervalduurloop ga schrijven en wat ik dus bij dezen opschrijf.
Thuis gekomen wordt ik weer verwelkomd door mijn jongste zoon die me kennelijk al voor huis had zien lopen. Met een welgemeende glimlach en een heerlijke "Hast lekker rûn Heit" is het dan heerlijk thuiskomen.
Na het inlezen van mijn trainingsresultaten zag ik dat ik mijn missie volbracht had.
Op de eerste 5 km had ik een gemiddelde snelheid van 10,7 km/u (inzet was 10,5)
De tweede ging vervolgens in gemiddeld 11,2 km/u (inzet 11)
En de laatste ging in een mooie 12,5 km/u (inzet 11,5)
Een prima training al zeg ik het zelf. Op naar de volgende training, ik denk zelf dat dat een heerlijk rustige duurloop wordt waarin dit keer geen versnellingen of verassingen zitten. Gewoon weer een keer lekker lopen.
De route die ik had uitgestippeld ging via de N356 (oftewel de Van Harinxmaweg) via Summarerheid op naar Garyp. Bij Garyp steek ik de Eastereinwei (hoofdweg van Sumar naar De Waldwei via Garyp) over om daar een prachtig stuk natuur binnen te rennen. Ik zit dan al op het laatste stuk van mijn route zo'n beetje 2/3 in mijn 2e 5 kilometer en het begin van mijn 3e en laatste 5 kilometer. Zodra je dan het natuurgebied inloopt zie overal rondom je de prachtige 'greiden'. Vogels zweven boven de weilanden op zoek naar wat voedsel. Links van me schrikt een grote meeuw op van een plotselinge hardloper die voorbij snelt. Met een schelle "skriesssss" zoekt hij (of zij) het luchtruim om met een paar ferme slagen zijn indrukwekkende lijf omhoog te hijsen. Rechts staat een reiger bewegingsloos in de sloot op zoek naar een lekker hapje. Het lopen in de natuur geeft me een soort roes van concentratie en vermoeidheid. Maar het blijft wel goed opletten waar je je voeten neer zet. Want op deze eenzame verlaten weggetjes die de Eendrachtswei en de Stinswei zijn komen toch regelmatig boeren met hun tractoren die hun land moeten bewerken. Onder die grote banden zitten dan, zeker met de vreselijke regen van de afgelopen dagen, enorme plakkaten modder en drek. Als de boer dan zijn tractor in beweging zet om bij zijn vrouw een lekkere dampende kop koffie te halen spatten deze omhoog om vervolgens met een kwak op het wegdek te blijven plakken. Nadat dan de wind zijn werk gedaan heeft en de plakkaten modder opgedroogd zijn, zitten er op de weg dus hinderlijke bulten waar je je enkels aardig op kunt verzwikken. In de laatste 5 Km, op de weg terug, borrelen wat chemische stofjes uit mijn hersenstam omhoog. Ook in andere delen van mijn hersenen doen nu hun werk: het uitdoven van pijnprikkels en het stimuleren van het genotscentrum. Er worden nieuwe herinneringen vastgelegd en stevig verankerd. En in de neocortex vormt zich al het verhaaltje dat ik over deze intervalduurloop ga schrijven en wat ik dus bij dezen opschrijf.
Thuis gekomen wordt ik weer verwelkomd door mijn jongste zoon die me kennelijk al voor huis had zien lopen. Met een welgemeende glimlach en een heerlijke "Hast lekker rûn Heit" is het dan heerlijk thuiskomen.
Na het inlezen van mijn trainingsresultaten zag ik dat ik mijn missie volbracht had.
Op de eerste 5 km had ik een gemiddelde snelheid van 10,7 km/u (inzet was 10,5)
De tweede ging vervolgens in gemiddeld 11,2 km/u (inzet 11)
En de laatste ging in een mooie 12,5 km/u (inzet 11,5)
Een prima training al zeg ik het zelf. Op naar de volgende training, ik denk zelf dat dat een heerlijk rustige duurloop wordt waarin dit keer geen versnellingen of verassingen zitten. Gewoon weer een keer lekker lopen.
vrijdag 23 januari 2009
Rel in Engeland om kip
Gister las ik in de krant dat er in Engeland een rel was ontstaan omdat een paar soldaten een kip de kop afgebeten hebben. Ik heb er smakelijk om gelachen. Vooral de reacties van de mensen die eronder staan hebben me veelal een glimlach op mijn lippen doen toveren.
In mijn tijd bij het Korps Commando Troepen heb ik dit ook moeten doen. Tsja wat moet je anders. Je bent op oefening alles is je afgenomen. Je moet dus zien te overleven. Dan krijg je op een zeker moment een 'levende' kip in je handen gedrukt. Al 1 week en 3 dagen lang heb je niets gegeten alleen wat de natuur je biedt. En laten we eerlijk zijn in de winter bied de natuur niet zo veel. Dus zo'n kip gaat er wel in. Maar hoe slacht je zo'n beest? Je hebt namelijk geen mes en toch wil je hem heel erg graag opeten want de maag protesteerd al 1 week tegen de leegte die hij herbergt. Nou dan ziten er 3 dingen op.
In mijn tijd bij het Korps Commando Troepen heb ik dit ook moeten doen. Tsja wat moet je anders. Je bent op oefening alles is je afgenomen. Je moet dus zien te overleven. Dan krijg je op een zeker moment een 'levende' kip in je handen gedrukt. Al 1 week en 3 dagen lang heb je niets gegeten alleen wat de natuur je biedt. En laten we eerlijk zijn in de winter bied de natuur niet zo veel. Dus zo'n kip gaat er wel in. Maar hoe slacht je zo'n beest? Je hebt namelijk geen mes en toch wil je hem heel erg graag opeten want de maag protesteerd al 1 week tegen de leegte die hij herbergt. Nou dan ziten er 3 dingen op.
- De kip het vrije leven geven (geen optie met enorme honger)
- Afbijten (zoals bij de engelse soldaten)
- De kop afrukken.
Dat laatste hebben wij gedaan. Met een korte stevige ruk (die ook een draai bevat) trek je in een klap de kop eraf. Dan de kip even op de kop houden om hem leeg te laten bloeden. Daarna kun je de kip plukken en vervolgens heerlijk klaarmaken. Dus met ons door de natuur gemaakt vuurtje (vuurstenen en wat berkenschors etc.) waren we de kip heerlijk aan het braden. Helaas werden we ontdekt en ging de sergeant met de net gebakken kip aan de haal. Helaas wel de geur in de neus maar niet de kip in de maag.......Verder hongeren dus.
Abonneren op:
Posts (Atom)
